Wat wil je later worden? Ik dacht al vroeg: ik bén al wat. Toch werd ik verpleegkundige, een keuze die mijn moeder voor mij maakte toen ik daar zelf nog te speels voor was. Achteraf bleek het precies de juiste plek voor mij. Als verpleegkundige sta je oog in oog met de mens op zijn kwetsbaarst. Daar begon mijn reis. Wie ben jij? Waarom ben jij ziek? Waarom stoten we elkaar af, terwijl we elkaar zo hard nodig hebben? Is het zorgsysteem wel eerlijk? Zijn mensen wel eerlijk? Zie ik de wereld anders of heeft ieder mens zijn eigen perceptie?

Ik begon mezelf vragen te stellen. Vragen die nooit echt op raakte, die oppervlakkig begonnen maar steeds sneller de diepte in gingen. Hoe werkt de mens eigenlijk? Wat drijft ons en wat bindt ons? 

Als ik terugkijk naar mezelf als klein meisje, stond ik volledig aan. Ik vond het leven prachtig en kwam ter wereld in een huis vol kinderen. Ik werd gedragen.

Warmte, vertrouwen, eerlijkheid en je eigen pad trekken symboliseren ons gezin. Een anker dat zo diep geslagen is, dat ik me daardoor zeker voelde in de dingen die ik ondernam.

Ik wilde de wereld in en mijn eigen verhaal begrijpen: een onbewuste reis die langzaam bewust werd. Ik ben een meisje dat van het leven houdt, de mens soms niet begrijpt en zichzelf af en toe ook niet, net als ieder ander. Mijn nieuwsgierigheid loopt als een rode draad door alles wat ik doe.

Ik zag de mens, elke keer weer: een wezen net als ik. Al snel merkte ik dat veel mensen niet gezien worden. Dat deed mij pijn, omdat je hierdoor lijdt en de vreugde van het leven vaak niet meer voelt.

Het leven nam mij mee op een reis die bij mezelf begon en uiteindelijk resulteerde in een verhaal dat ons allemaal aangaat.